Argentinië: MLT politiek risico geüpgraded naar categorie 6/7

Een economie die grotendeels gestabiliseerd is dankzij president Milei

De neoliberale president Javier Milei trad twee jaar geleden aan, na weer een onorthodoxe peronistische regering die de economie op de rand van de afgrond had gedreven, het IMF-programma had doen ontsporen en een valutacrisis had veroorzaakt. Sindsdien is Milei erin geslaagd de economie grotendeels stabiel te houden. De inflatie is sterk gedaald van een piek van 211% eind 2023 naar 32% eind 2025, hoewel ze nog steeds in de dubbele cijfers blijft. De desinflatie zal naar verwachting geleidelijk doorzetten, waarbij het tempo deels afhangt van de wereldwijde olie- en voedselprijzen, vooral als het fragiele vredesakkoord tussen Iran en de Verenigde Staten niet standhoudt en afhankelijk van de intensiteit van de mogelijke super-El Niño die eraan komt. Ook de economische activiteit heeft zich sterk hersteld. Na twee opeenvolgende jaren van recessie (gemiddeld -1,6% in 2023-2024) groeide het reële bbp in 2025 met een solide 4,4% en zal het dit jaar naar verwachting met 3,5% groeien. Er blijven opwaartse risico’s voor de groei bestaan door de positie van Argentinië als netto-exporteur van brandstoffen sinds 2023, en de directe impact van de langdurige verstoring in de Straat van Hormuz is beperkt, gezien de geringe handelsbetrokkenheid van Argentinië met de Golfregio (ongeveer 1% van de invoer en 2% van de uitvoer).

Budgettaire ommekeer door Milei, maar kwetsbaarheden blijven bestaan

Milei’s grootste verwezenlijkingen liggen op begrotingsgebied: hij heeft de grootste begrotingsconsolidatie in meer dan drie decennia doorgevoerd, waardoor er vanaf 2024 weer primaire overschotten zijn – voor het eerst sinds 2008. Die ingreep, die wordt ondersteund door het eerste IMF-programma dat in tien jaar succesvol is afgerond, zorgde voor een scherpe daling van de overheidsschuld: van een onhoudbare 155% van het bbp eind 2023 naar een nog steeds hoog, maar beter beheersbaar niveau van 80% van het bbp eind 2025. De sterke prestatie van Milei’s partij bij de tussentijdse verkiezingen in november 2025 zorgde voor de politieke ruimte die nodig is om verdere noodzakelijke begrotingshervormingen door te voeren. De overheidsschuld zal naar verwachting dalen tot een – weliswaar nog steeds hoog – niveau van 71% van het bbp in 2027, wat helpt om het IMF-programma veilig te stellen. Het IMF beoordeelt de staatsschuld van Argentinië als houdbaar, maar de kans is niet groot dat dat zo blijft, aangezien het basisscenario afhangt van strenge begrotingsconsolidatie en stabiele toegang tot de financiële markten om de grote externe financieringsbehoeften in de komende jaren terug te betalen. Dat basisscenario blijft kwetsbaar voor neerwaartse risico’s. Afwijkingen van het begrotingsbeleid, vooral in de aanloop naar de cruciale presidentsverkiezingen van 2027, blijven een groot risico, zeker nu er tekenen zijn dat de publieke steun voor Milei afneemt. Hoewel de kredietwaardigheid van de staat is verbeterd – Argentinië is in respectievelijk mei en juni van dit jaar door Fitch en S&P opgewaardeerd van de zeer slechte ‘CCC’-categorie naar ‘B‑’ – en de toegang tot de markt weer op gang is gekomen, blijft de situatie kwetsbaar. De kredietratings van de staat zijn nog steeds erg speculatief en liggen ver onder de investeringsgraad; Moody’s houdt vast aan een lagere rating van Caa1. Het zal dan ook een uitdaging zijn om de recente vooruitgang op het gebied van markttoegang vast te houden, vooral gezien de grote kwetsbaarheid van Argentinië voor veranderingen in de mondiale financiële omstandigheden als gevolg van zijn geschiedenis van economisch wanbeleid, terugkerende betalingsbalanscrises en herhaaldelijke staatsfaillissementen. Ten slotte blijft een mogelijke verderzetting van de opgeschorte rechtszaak tegen het staatsenergiebedrijf YPF (goed voor ongeveer 2,5% van het bbp) een belangrijke voorwaardelijke verplichting.

Het IMF is een belangrijke steunpilaar voor de financiering van tekorten op de lopende rekening, maar naar verwachting zullen DBI die rol overnemen

De externe prestaties zijn gemengder. Milei heeft de meeste verstorende deviezenbeperkingen afgeschaft en een forse devaluatie doorgevoerd, maar is niet zo ver gegaan om de wisselkoers te laten zweven. Daardoor sloeg de lopende rekening om van een groot tekort van -3% van het bbp in 2023 naar een klein overschot van 1% van het bbp in 2024, terwijl de import daalde als gevolg van de recessie. Maar toen de binnenlandse vraag zich herstelde en de wisselkoers steeds meer overgewaardeerd raakte, kwam het saldo in 2025 weer uit op een bescheiden tekort van -1,3% van het bbp. Dit jaar wordt een klein tekort van -0,9% van het bbp voorspeld, maar hogere olie- en graanprijzen zouden de inkomsten op de lopende rekening wel eens positief kunnen verrassen. Omdat de toegang tot internationale kapitaalmarkten beperkt is, is het IMF de afgelopen jaren de belangrijkste bron van externe financiering gebleven. Voor de toekomst worden kleine, maar geleidelijk afnemende tekorten op de lopende rekening verwacht, vooral dankzij stijgende export. Verschillende factoren ondersteunen dat vooruitzicht. Ten eerste wordt een geleidelijke overgang naar een flexibelere wisselkoers verwacht, hoewel er voor een volledig zwevend stelsel – waar het IMF al lang voor pleit – nog steeds geen duidelijk tijdschema is, en er nog steeds tal van wisselkoersen en beperkingen gelden. Ten tweede zullen nieuwe handelsakkoorden de export ondersteunen. Het handelsakkoord met de VS uit 2026 schaft invoerheffingen op een breed scala aan goederen af, hoewel strategische heffingen (zoals de 50%-heffingen op staal en aluminium) blijven bestaan. Daarnaast zal het EU-Mercosur-akkoord, dat op 1 mei van dit jaar in werking is getreden, de handel geleidelijk liberaliseren gedurende een overgangsperiode van 15 jaar. Ten derde biedt de enorme voorraad aan natuurlijke hulpbronnen van Argentinië, met name op het gebied van lithium en energie, een sterk exportpotentieel. Die positieve ontwikkelingen zullen de stijgende uitstroom van factordiensten, die wordt aangedreven door de versoepeling van de beperkingen op het repatriëren van winsten en hogere rentebetalingen, naar verwachting deels compenseren. Daarnaast zullen de financieringspatronen waarschijnlijk veranderen. Directe buitenlandse investeringen (DBI), ondersteund door de verkiezingsuitslag van vorig jaar, zullen naar verwachting vanaf 2026 geleidelijk het IMF vervangen als belangrijkste bron van externe financiering. Die overgang hangt echter af van het behoud van macro-economische stabiliteit en het vertrouwen van investeerders.

Betere solvabiliteit, maar aanhoudende kwetsbaarheid van de externe liquiditeit vormt een risico op een nieuwe valutacrisis

De solvabiliteitsindicatoren zijn aanzienlijk verbeterd. Omdat die indicatoren cruciaal zijn voor het politieke risico op de middellange tot lange termijn heeft Credendo besloten het land te upgraden naar categorie 6/7. Dankzij begrotingsconsolidatie en schuldherstructurering is de buitenlandse schuld gedaald tot een houdbaarder niveau en is het financiële risico deels beperkt door het schuldprofiel: ongeveer 80% van de buitenlandse schuld heeft een middellange tot lange looptijd – hoewel dat ook wijst op beperkte toegang tot de markt en afhankelijkheid van officiële schuldeisers, die goed zijn voor ongeveer een derde van de totale buitenlandse schuld. De buitenlandse kortetermijnschuld is gedaald maar blijft hoog, terwijl de schuldaflossingsratio’s ook een dalende trend vertonen. Voor de toekomst wordt verwacht dat de buitenlandse schuld en de schuldaflossingsratio’s over het algemeen stabiel zullen blijven.
Wel blijft de externe liquiditeitspositie van Argentinië – al jarenlang de achilleshiel van het land – zwak. Hoewel de bruto deviezenreserves de afgelopen drie jaar verdrievoudigd zijn, blijft de liquiditeit beperkt tot ongeveer tweeënhalve maand importdekking. Bovendien blijven de netto deviezenreserves (exclusief niet-opgenomen swaplijnen, die meestal niet worden meegeteld in de deviezenreserves) sterk negatief: in april 2026 stonden ze op -10 miljard USD, slechts een lichte verbetering ten opzichte van -11,2 miljard USD eind 2023. De gecontroleerde en overgewaardeerde wisselkoersband remt de opbouw van reserves af, terwijl een valutacrisis tijdens de tussentijdse verkiezingen in 2025 de valutawinsten snel uitholde en pas tot stilstand werd gebracht door een nooit eerder vertoonde swaplijn van 20 miljard USD van het Amerikaanse ministerie van Financiën. Daardoor blijft Argentinië kwetsbaar voor hernieuwde druk op de munt, wat past bij de geschiedenis van herhaalde valutacrisissen van het land, zoals recentelijk in 2013, 2014, 2018, 2019, 2020, 2023 en 2025. Voor de toekomst wordt verwacht dat de deviezenreserves zullen toenemen dankzij een sterkere instroom van DBI, maar de nettoreserves zullen naar verwachting tot minstens 2027 negatief blijven.

Een terugkeer naar het peronisme na de presidentsverkiezingen van 2027 zou een nieuwe valutacrisis kunnen uitlokken

De structurele kwetsbaarheden blijven aanzienlijk. De institutionele indicatoren zijn nog steeds zwak, terwijl klimaatschokken – en met name droogte, gezien het historische aandeel van de landbouw van zo’n 45% in de inkomsten op de lopende rekening – de exportinkomsten sterk kunnen verzwakken en de liquiditeit kunnen beïnvloeden. In die context vormt een mogelijke super-El Niño in de komende maanden een reëel risico, met de kans dat oogsten worden vernietigd door overstromingen. De afhankelijkheid van externe steun vergroot het risico voor het land nog verder: de cruciale Amerikaanse swaplijn is niet onvoorwaardelijk; de voorwaarden zijn zelfs onduidelijk en kunnen afhangen van de vraag of Argentinië afstand neemt van China (de grootste handelspartner van Argentinië en een belangrijke schuldeiser), de politieke stabiliteit van Milei (terwijl de onrust waarschijnlijk zal toenemen) en de geloofwaardigheid van de hervormingen. Tegelijkertijd leidt de positie van het IMF als grootste schuldhouder van Argentinië tot een zeer hoge blootstelling. Dat roept vragen op over zijn vermogen om als kredietverstrekker in laatste instantie op te treden bij een toekomstige betalingsbalanscrisis. Politieke onzekerheid blijft een belangrijk risico, wat de geschiedenis van Argentinië met cyclische beleidsommezwaaien goed weergeeft. Sinds de terugkeer naar een democratie in 1983 is het peronisme herhaaldelijk aan de macht gekomen (1989-1999, 2002-2015, 2019-2023), waardoor het risico toeneemt dat de geschiedenis zich zou kunnen herhalen. Vooral de gebeurtenissen van 2018 illustreren die dynamiek: twijfels over de verkiezingskansen van de gematigde president Macri waren de aanleiding voor een valutacrisis, wat leidde tot een inflatiepiek en een recessie, en uiteindelijk de weg vrijmaakte voor een terugkeer van het peronisme tegen het einde van 2019. Soortgelijke risico’s duiken op in de aanloop naar de verkiezingen van volgend jaar, waarbij slechte peilingen voor Milei al snel paniek op de markt kunnen veroorzaken (vooral gezien de aanhoudende corruptieschandalen in zijn regering), en mogelijk weer een valutacrisis en een snelle uitputting van de bruto deviezenreserves kunnen ontketenen. Door de daaruit voortvloeiende instabiliteit zou Milei nog verder kunnen terugzakken in de peilingen, waardoor een schadelijke, zichzelf vervullende voorspelling in gang zou worden gezet. Hoewel recente beleidsverbeteringen erop wijzen dat er ruimte is om met eerdere cycli te breken, blijft de vraag: zal de geschiedenis zich herhalen?

Analist: Jolyn Debuysscher – J.Debuysscher@credendo.com